'‘Je hebt in het leven spierballen nodig,’ zei mevrouw Kamla. ‘Spierballen om iets te dragen of te tillen, dat begrijpt iedereen. Maar je hebt hier ook spierballen nodig.’ Ze legde haar handen op haar borst. ‘Hier, vanbinnen, in je hart. Een ander soort spierballen. Om zorgen te kunnen dragen."
Een nieuw project met Uitgeverij Lemniscaat
Het was begin dit jaar (2026) dat ik werd benaderd door Linda van Lemniscaat met de vraag of ik misschien tijd had om een boek te illustreren, en of ik dan het manuscript met de titel 'Spierballen’ van Guido Bottinga eens wilde lezen.
De titel maakte me direct nieuwsgierig en ik was benieuwd waar het over ging.
Het kwam toevallig zo uit dat ik echt nét een project had afgerond, dus ik nestelde me in onze luie stoel, pakte een kopje thee erbij, en begon te lezen. En vervolgens las ik het verhaal tot mijn eigen verbazing in één adem uit.
Mijn antwoord was helder: 'Jep, dit boek wil ik graag illustreren.'
Dus Linda bracht me in contact met Guido, met wie het gelijk klikte, en we gingen ermee aan de slag.
Waar gaat het over?
Deze samenvatting van Lemniscaat legt het perfect uit:
Siska is net verhuisd naar een stad waar ze niemand kent. Haar moeder werkt veel en haar nieuwe school is verschrikkelijk stom. Gelukkig is daar de buurvrouw, mevrouw Kamla. Klein, oud, met dunne beentjes en een kamer vol bloemen en goden. Ze noemt Siska misi en vertelt over krokodillen in Surinaamse rivieren, over haar zus Indra, over hoe je kookt voor iedereen ook als er niemand is – en over spierballen. Niet die in je armen, maar in je hart. En gelukkig leert Siska Inke, haar hond Stip en Kaya kennen – de beste vrienden die ze zich kan wensen.
Spierballen is een verhaal over een meisje dat ontdekt dat je sterker wordt van wat je draagt en niet van wat je vermijdt, over vriendschap en over wat het betekent om er voor een ander te zijn. Een verhaal dat nazindert, in de warme stijl van Guido Bottinga, met prachtige, bloemrijke illustraties van Miriam Bos.
Het verhaal sprak me écht aan.
Het vertelt over een meisje dat al op jonge leeftijd moet leren omgaan met het verlies van haar vader. Heel haar leven is overhoop. Ze is samen met haar moeder verhuisd naar een flatje waar alles anders is en anders klinkt en ruikt. Ze mist haar ouderlijk huis en haar vriendjes en klasgenoten, maar weet langzaam weer op te krabbelen en maakt nieuwe vrienden.
Guido vertelt dit alles zonder dat het heel dramatisch overkomt, en dat vond ik zo knap aan zijn schrijfwijze. Het is een warm verhaal waarin naast zware dingen ook leuke, spannende en grappige situaties voorkomen.
Ik heb nog niet eerder een boek als dit mogen illustreren, en ik moest er wel even goed over nadenken hoe ik het wilde aanpakken. Lemniscaat vroeg me om spot-illustraties te maken (illustraties zonder achtergrond), en uiteindelijk koos ik ervoor om voor het binnenwerk geen hoofdpersonages te illustreren zodat ik de lezer de ruimte kon bieden om elk personage een eigen interpretatie te geven. In plaats daarvan koos ik ervoor om neutrale illustraties te maken van de objecten en de bloemen die in het boek voorkomen.f
Een leuk weetje:
Ik vertel net dat ik de hoofdpersonages (op 1 foto frame na) niet getekend heb voor het binnenwerk van het boek. Maar stiekem staan een aantal personages tóch op de cover afgebeeld. Herken je ze?
Nog een leuk weetje:
Ik heb de hond (Stip) uit het boek gebaseerd op Guido’s echte hond, die Nico heet. Guido ziet Stip als een sterke, lobbige sul. Het is een grote, superlieve, maar soms wat onhandige hond. Toen Guido over zijn eigen hond vertelde, kwam ik erachter dat Nico en Stip wel érg veel van elkaar weg hadden. Dus ik vroeg natuurlijk om foto’s, en uiteindelijk heeft Nico een plekje op de cover gekregen in de rol van Stip de hond.
Verschijningsdatum
Het boek komt uit op 13 oktober 2026.
ISBN: 9789047719069
Spannend!
Veel liefs,
Add comment
Comments